Zόμπι ο Μυΐγος

Zόμπι ο Μυΐγος

Ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ…

Με λένε Zόμπι,

ναι, είμαι εγώ ο μυΐγος·

όχι ιδιαιτέρως αξιόπιστος,

μιας και με κόβουν για ύποπτο τυπάκι.

 

Εκείνοι που διαβάζουνε τη Βίβλο,

τους καταπιόνες σαν ανοίγουνε,

αποτελούν ωραίους στόχους·

αυτοί οι καταβροχθιστές μυϊγών.

Και Χοπ ! πετυχαίνοντας διάνα,

το λαρύγγι τους ξεσκίζω.

Ξεπετάγομαι μες απ’ τα ρουθούνια τους. (δις)

Zόμπι,

Zόμπι,

ο Μυΐγος.

Zόμπι, Zόμπι, ο Μυΐγος.

Και δε χρειάζεται ν’ ανησυχείς,

Βλέπεις δεν τους αφήνω να με φάνε.

Δεν είμαι δα τόσο μικρός,

καλύτερα ας φυλάγονται από ‘μένα.

 

Και στις μεγαλουπόλεις

που οίκτος κανένας δεν υπάρχει,

Εγώ τρυπώνω με τον τρόπο μου·

δε μπορείτε ρε κουφάλες να με φάτε.

Και σκράτς! του κακούργου

του ξεσκίζω το πατούμενο

και ξεπετάγομαι μες απ’ τις

τρύπιες σόλες. (δις)

Zόμπι,

Zόμπι,

Ο Μυΐγος.

Zόμπι, Zόμπι, ο Μυΐγος.

 

Τι θέλει άραγε από μένα

το κορίτσι αυτό εδώ ;

Ώχ, τι κουκλάρα είν’ ετούτη;

Τόσο στ’ αλήθεια ευγενική

κι έχει θεσπέσιο κωλαράκι.

Είναι γυμνή,

Είναι λαμπρή,

Τι λιχουδιά μοναδική!

Άμα λοιπόν τη γαργαλήσω

κι εκείνη ομολογήσει,

δεν παίζει εγώ να τα σκατώσω·

-την παίρνω μονομιάς.

Στο έπακρο την πετυχαίνω διάνα!

Zόμπι,

Zόμπι,

Ο Μυΐγος.

Zόμπι, Zόμπι, ο Μυΐγος.

Μυΐγος,

Mυΐγος.

Common House Fly Macro

Απόδοση του «Zobi la Mouche» των Négresses Vertes, Νικόλας Γκόγκος, Σεπτέμβριος_MXVIII

 

 

Advertisements

Μια Αλληγορία

                                          

Μια Αλληγορία    

Υπό του W. Q. JUDGE [1]

 

 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ μέσα στον κήπο της καρδιάς του, ο μαθητής συνάντησε ξαφνικά τον Δάσκαλό του και χάρηκε πολύ, γιατί μόλις είχε ολοκληρώσει ένα θέλημα στην υπηρεσία Του, κι αδημονούσε να το αποθέσει μπρος στα πόδια του Μέντορά του.

«Βλέπεις Δάσκαλε», είπε, «η αποστολή μου εξετελέσθη: όρισέ μου τώρα κάποιαν άλλη διδαχή ν’ ακολουθήσω».

Τότε ο Δάσκαλος τον κοίταξε θλιμμένα αλλά με τρυφερότητα, όπως θα έκανε μ’ ένα παιδί που δεν μπορεί να καταλάβει.

«Υπάρχουν ήδη πολλές πνευματικές συλλήψεις για την Αλήθεια, τις οποίες θα πρέπει να διδαχθείς», του απάντησε.

Ο μαθητής ένοιωσε αμηχανία.

«Μα δεν οφείλουμε να διακηρύσσουμε την Αλήθεια από τις στέγες των ίδιων μας των σπιτιών, μέχρις ότου αυτή να ακουστεί σ’ όλο τον κόσμο;» ρώτησε.

«Κι έπειτα;—»

«Τότε σίγουρα όλος ο κόσμος θα την αποδεχτεί».

«Όχι», απάντησε ο Δάσκαλος, «η Αλήθεια δεν ανήκει στο νου, αλλά στην καρδιά. Για δες!»

Ο μαθητής κοίταξε, κι είδε την Αλήθεια, σαν ένα Πάλλευκο Φως που πλημμύριζε ολόκληρη τη γη· όμως διόλου δεν έφτανε μέχρι την πράσινη κι ολοζώντανη βλάστηση, που είχε απόλυτη ανάγκη τις ακτίνες του φωτός της, κι ετούτο, επειδή πυκνά στρώματα νεφελών παρεμβάλλονταν.

«Τα σύννεφα είναι η ανθρώπινη διάνοια», είπε ο Δάσκαλος. «Για δες ξανά». Ξανακοιτάζοντας ο μαθητής, παρατήρησε εδώ και εκεί ανάμεσα στα νέφη, λεπτές ρωγμές, απ’ τις οποίες  το Φως αγωνιζόταν να εισχωρήσει με τις τσακισμένες, αδύναμες ακτίνες του.

Κάθε ρωγμή προερχόταν από έναν μικρό στρόβιλο δονήσεων, και κοιτάζοντας κάτω, μέσα από τις χαραμάδες, ο μαθητής αντιλήφθηκε, ότι κάθε στρόβιλος, εκπορευόταν από την ανθρώπινη καρδιά.

«Μόνο συμπληρώνοντας και διευρύνοντας τις ρωγμές, θα φτάσει κάποτε το Φως στη γη», είπε ο Δάσκαλος. «Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να ρίξεις κι άλλο Φως στα σύννεφα, ή να θεσπίσεις έναν στρόβιλο σθένους της καρδιάς; Το τελευταίο οφείλεις να το επιτύχεις απαρατήρητος κι αφανής, ακόμη και δίχως αναγνώριση της αξίας σου. Το πρώτο θα σου χάριζε επαίνους και θα κέντριζε το ενδιαφέρον των συνανθρώπων σου. Αλλά και τα δυο χρειάζονται: Και τα δυο συντελούν στην εργασία Μας˙ όμως —οι ρωγμές είναι τόσο λίγες! Είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε ν’ απαρνηθείς τους επαίνους και να κάνεις τον εαυτό σου καρδιακό κέντρο μιας αγνής, ανώνυμης δύναμης;»

Ο μαθητής αναστέναξε, γιατί αυτή, ήτανε μια οδυνηρή ερώτηση.

 

Απόδοση Νικόλας Γκόγκος, Ιούλης MMXVIII.

 

[1] Ο William Quan Judge (1851 –1896), Ιρλανδό-αμερικανός μυστικιστής, εσωτεριστής και αποκρυφιστής, υπήρξε μαζί με την Helena Petrovna Blavatsky και τον Henry Steel Olcott, ένας από τους συνιδρυτές της πρώιμης Θεοσοφικής Εταιρίας.

 

 

flat,1000x1000,075,fΦωτό: All seeing eye crying watery tears, by Katja Gerasimova.

 

 

Του Κωδωνοκρούστη το Μπλουζ

Του Κωδωνοκρούστη το Μπλουζ

 

 

Ride a cockhorse to Banbury Cross,

To see a fine lady upon a white horse;

Rings on her fingers and bells on her toes,

She shall have music wherever she goes [1].

 

 Τον παλιόφιλό μου τον Γαβρίλη,

πέτυχα κάτω στην πλατεία, μια

κουδούνα να χτυπά.

Του είπα,

-Γεια χαρά.

-Τι τρέχει μάγκα μου, συμβαίνει κάτι;

-Μα πού στο διάολο πήγαν όλοι;

-Φιλάρα, δε γνωρίζω.

Κι έβαλα το χέρι πα στο στόμα μου,

βγαίνοντας προς τα έξω,

ναι, σε αργή κίνηση το

έκαμνα αυτό…

-Μα, τι κάνεις;

Λέει ο μάγκας.

-Ψάχνω να βρω τα φιλαράκια.

-Μπα,

εκείνος μου αποκρίθηκε,

-Μη μπαίνεις καν στον κόπο.

Και στα καπάκια, εν ριπή οφθαλμού,

Θέλησε ο Γαβρίλος να μου

σπρώξει ένα βιβλιαράκι.

Μα δεν είχα γαμημένο φράγκο τσακιστό.

Μου λέει όμως πειστικά,

-Ρε μαλάκα, τσέκαρέ το˙

είναι φθηνό.

-Τσεκάρισέ το, όσο πάει και φθηναίνει…

-Καλά ρε φιλαράκο, θα το πάρω, λέω εγώ.

Λοιπόν, μελέτησα κάθε σελίδα του βιβλίου,

κι έπειτα το άφησα στην άκρη.

Του είπα:

-Μεγάλε, δε νομίζω…

-Υποδουλώνει όλο τον γυναικείο πληθυσμό,

και μακελεύει όλους τους άντρες.

Κι απλώς, δεν ξεύρω πλέον τι και πως…

Βεβαίως και νοιαζόμαστε λιγάκι˙

μα και φοβόμαστε λιγάκι˙

αυτά τα δυο ψυχρά και ψόφια μάτια,

που μας κοζάρουνε λιγάκι.

Ναι, βάζουμε τα κλάματα λιγάκι.

κουτσά-στραβά, τη βγάζουμε λιγάκι…

-Άστε τα δάκρυα ν’ αναβλύσουν

μέχρι χάμου!

-Βάλε με πάνω στον πελώριο άσπρο ίππο σου.

-Καβάλησε τον πάνω-κάτω στην οδό σου,

τυλιγμένο μ’ ένα πορφυρό παλτό,

απόπλευσε με σ’ ένα λάρτζ πράσινο σκάφος.

-Θα σεργιανίσω τα ύδατα για σένα.

Θα φονεύσω τους υιούς μα και τις κόρες

δια εσένα.

Καβαλίκεψέ με, τοποθέτησέ με, σ’ ένα μεγάλο

κατάλευκο άτι, ξαπόστειλέ με κάτω στον σταυρό

του Μπάνμπερυ.

-Όκεϋ Τζό, είν’ ώρα να την κάνουμε

τώρα.

 

banbury-cross-1904

 

 [1] The Dorling Kindersley Book of Nursery Rhymes

Μεταγραφή του «Bellringer Blues», των Grinderman_Νικόλας Γκόγκος_ MMXVIII_ Φωτό: Banbury Cross – 1904.

 

Ο έρωτας, ξανά θα μας ξεσκίσει

Ο έρωτας, ξανά θα μας ξεσκίσει.

Σαν η ρουτίνα δαγκάνει γερά

κι είν’ χθαμαλά τα ιδανικά˙

η δυσφορία όταν καλπάζει ψηλά

αλλά τα αισθήματα απομένουν λειψά˙

 

εκεί που ρότα αλλάζουμε

κι άλλους δρόμους τραβούμε,

τότε είναι που ο έρωτας,

ξανά θα μας ξεσκίσει.

 

Γιατί η παστάδα είν’ παγερή;

Τώρα μόλις μου γύρισες την πλάτη;

Μην ήτανε ακατάλληλη η στιγμή,

για στέρεψε ο αλληλοσεβασμός μας;

 

Πάντως υπάρχει ακόμη αυτή η προσφυγή,

που διατηρήσαμε διαμέσου της ζωής μας˙

ο έρωτας, ο έρωτας,

ξανά θα μας ξεσκίσει.

 

Αλήθεια, ξεφωνίζεις μες τον ύπνο σου;

Οι ελλείψεις μου γυμνώνονται μπροστά σου;

Μια γέψη τώρα μού ’ρχεται στο στόμα,

καθώς η απόγνωση κουμάντο αναλαμβάνει.

 

Αλήθεια πρόκειται για κάτι τόσο ωραίον,

που όμως εντεύθεν δε μπορεί να λειτουργήσει;

Τώρα που ο έρωτας,

ο έρωτας, ξανά θα μας ξεσκίσει;

joydivision1

Μεταγραφή του «Love Will Tear Us Apart»

των Joy Division_Νικόλας Γκόγκος_MMXVIII.

Αφιερωμένο στη φίλη και συνάδελφο γραφιά, Κατερίνα Ηλιοπούλου.

ΗΛΙΟΓΑΒΑΛΟΣ

ΗΛΙΟΓΑΒΑΛΟΣ

Μνήμη Αντονέν Αρτώ

Τί κι αν ο εστεμμένος έφηβος,

’κείνος ο Ελαγκαμπαάλ, τα φονικά

του σκάρωνε, στα πέταλα των

ρόδων;

Σε μας εδώ απέμειναν, μονάχα

τα κοτσάνια.

Κοτσάνια ’σείς πληγωτικά,

με τ’ άγκιστρα των αγκαθιών,

το αίμα μας διψάτε…

Κι όσο για τ’ ανθοπέταλα;

μαράζωσαν και τρίφτηκαν,

τα φύσηξε τ’ αγέρι…

Νικόλας Γκόγκος_ΜΜIΧ

 

Tomahawk: «I. O. U.»

«I. O. U.»

Σου οφείλω ένα τραγούδι αγάπης.

για κάθε τι που έχω κάνει στραβό.

Μην ανησυχείς γι’ αυτή τη μακρόσυρτη

διαδρομή,

η πρώτη φορά είναι πάντα δύσκολη.

Θα σε βοηθήσω να μεταβείς,

στον σύντομο πήδο˙

άλλωστε δε θα ’σαι

για πολύν καιρό ακόμη,

εδώ.

Ξέρεις παιδί μου, θα βρούμε εμείς τον τρόπο!

Ένα τραγούδι αγάπης σου χρωστώ,

για όλες τις μαλακίες που έχω κάνει στη ζωή μου˙

έξω απ’ τις πύλες, γιέ μου, ακριβώς,

όλοι οι λειψοί αγαπάνε τη μαμά τους.

Όταν ακούσεις το αλύχτισμα του σκύλου,

ρούφα την καλαμιά πάνω στο τέλμα.

Αγορίνα, ξάπλω πρηνής, επάνω στ’ αγροστώδη, ψυχανθή˙

και… τρέχα!

Έϊ, έϊ, έϊ!

Έϊ-ώ, έϊ-΄ω!

Θα παρέλθεις κι εσύ, όπως κι εγώ˙

Γιόκα μου θα σε περιμένω!

Νικόλας Γκόγκος_MMXVIII_Μεταγραφή στο «I. O. U.» του Mike Patton, από τον τελευταίο δίσκο των Tomahawk, «Oddfellows (2013)».

ΠΟΙΗΜΑΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΦΟΔΩΡΑ

ΠΟΙΗΜΑΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΦΟΔΩΡΑ

[Δώρον, γενάθλιον]

 

Ολόγλυπτος μ’ ακάλυπτος

απ’ τον ολολυγμό,

ως μι’ άλλη κάποια σφαίρα,

σφυρίζοντας ανέμελα, ακολουθεί

την ατραπό˙

 

[εξωγήινο ενδεχομένως εικάζουν κάποιοι βλήμα,

-ψάξε φιλολογίζοντα, νά ’βρεις το λήμμα…]

 

Νταντά γλυπτό, ανεπανάγλυπτο!

 

Φτυστό-εαυτό, το πρωινό μου στον καθρέπτη,

Γκαν-γκάνι αξιόγλυπτο ειμί.

 

Ἱερεύς: -Νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Λαός: -Ἀμήν.

image_2

Φωτό: Κατά Magritte Ευαγγέλιον.

Νικόλας Γκόγκος_MMXVIII