Πάθει Μάθος

Πάθει Μάθος 

Άνοιξες τα μάτια, σ’ έκανε κομμάτια

τούτη η εποχή σου·

κι έγινε η πληγή σου, τρίσβαθη σα λάκκος

ως τον κάτω κόσμο.

 

Είναι οι δυνάμεις, κείνες που αλαλιάζουν

κάθε ανθρώπου λάθος·

στάχτη οι αποσκευές μας, κι άντε να σηκώσεις

φάσματα του βάρους.

 

Να βυθομετρήσεις πόνο κι ερωτήσεις

φρίκη που χαράζει·

τόση λίγη η γλύκα πώς να τη φυλάξεις

από το μαράζι.

 

Φεύγει η σημασία ψέμα είτε αλήθεια

σ’ εξουδετερώνει·

φταίει το σαράκι, φταίει κι η επιβολή τους

σε καταπλακώνει.

 

Ήμασταν μια μέρα σα λουλούδια ωραία

μες την ευωδιά τους,

τα ’καψε ο αέρας, παν’ τα πέταλά τους,

πάγωσε η καρδιά τους.

 

Άνοιξη κι αν μπήκε, ένας κόμπος ήλιο

πού να σ’ αναστήσει·

είν’ και τα πουλάκια σαν ξετρελαμένα

στην αιφνίδια πτήση.

 

Κόλλησε ο δίσκος, γύρισαν οι πόλοι,

έχουν όλοι σπάσει·

κι άπλωσε ο ίσκιος σα φτερούγα μαύρη

πάνω από την πόλη.

 

Είναι κουρασμένη τούτη η οικουμένη

δεν αντέχει άλλο·

έγινε η ανθρωπότης, θέατρο σκιών της·

βρες τον καραγκιόζη.

Νικόλας Γκόγκος_ MMXIII

Α

Φωτό: «The air journey of Karagiozi», Photographer Walter Hege, 1934

Advertisements

Αναδυόμενος Καφροδύτης

Αναδυόμενος Καφροδύτης

Ανάθεση
άνδρωσης
τραυματικής,

αιφνίδια απόσυρση,
υποποδίου τάπητος
της Γης.

Ανασκολοπισμός
της
οπτικής,

κι ένα αμπαλάρισμα
χειροποδαροπλαστικής·

σοπρέσσας έξτρα ανασταλτικής
-αλίμονο- της όποιας συντροφής.

Ένα υπόθετο –να μην ξεχνιόμαστε-
παθητικής ανατροφής,

-Εγγύηση.

Των αγνοτέρων των προθέσεων,
ντε φάκτο διαστροφής.

Αναδυόμενος εκ του Ψυχοπελάγους,
Καφροδύτης,
ευτυχής.

 

Νικόλας Γκόγκος_Οκτώβρης του MMXVIII

Αναδυόμενος Καφροδύτης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φωτό: Deep Sea Diver Kiss_ Postcard

Mandala (O, baby)

Mandala

(O, baby)

Ώου, μπέϊμπυ· Πώς

ταραγμένη έτσι

περνάς στο 2ο επίπεδο

και χτυπιέσαι με τις σκιές;

 

Πως μπορείς

θαρραλέε μικρέ άγγελε;

-Με τρομάζεις.

 

Ώου μπέϊμπυ· η ζωή κρύβεται

πίσω από πόρτες με υπερσύγχρονα μάνταλα,

κι οι απεγνωσμένοι

ξεχνούν

τα

αρχαία

εκείνα

ολοστρόγγυλα

mandala,

που κάποτε συμβόλισαν τον κόσμο·

τα τόσα πολλά στρώματά του,

τις τόσες ανομολόγητες διαστάσεις του·

 

Στον ύπνο, στον ξύπνιο, μέσα στο βλέμμα της γάτας μας,

έξω από το παράθυρο και κάτω απ’ την Γή.

 

Ώου μπέϊμπυ· Δεν είναι τρόμος αυτό.

Είναι ο δρόμος που οδεύουμε·

με χνάρια περισσότερα απ’ όσα ονειρευόμασταν

να ιχνηλατήσουμε· τραβάει πιο μακριά.

 

Λοιπόν ναι με κέρδισες·

ας πούμε «Γκανιάν» μικρέ άγγελε,

πίνοντας οίνο spumante στην υγειά του γνωστού

Γαλλοαρμένη crooner, που καμιά φορά γίνεται

συγκινητικός και γλυκανάλατος.

 

Ώου μπέϊμπυ· μου χάρισες πολλά όμορφα βράδια,

εμπλούτισες τη μνήμη μου και την

εμπειρία μου,

 

κι εξάλλου, ώου μπέϊμπυ,

πως αλλιώς να μπορούσα τώρα πια

να σε δω, παρά μόνο όπως ήσουν;

Συ γυναίκα μου,

ένας γλυκός, παιδικός, θησαυρός.

Νικόλας Γκόγκος_Απρίλης MMVI

moundala1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φωτο: Eva Salas Erotic Mandala

Zόμπι ο Μυΐγος

Zόμπι ο Μυΐγος

Ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ…

Με λένε Zόμπι,

ναι, είμαι εγώ ο μυΐγος·

όχι ιδιαιτέρως αξιόπιστος,

μιας και με κόβουν για ύποπτο τυπάκι.

 

Εκείνοι που διαβάζουνε τη Βίβλο,

τους καταπιόνες σαν ανοίγουνε,

αποτελούν ωραίους στόχους·

αυτοί οι καταβροχθιστές μυϊγών.

Και Χοπ ! πετυχαίνοντας διάνα,

το λαρύγγι τους ξεσκίζω.

Ξεπετάγομαι μες απ’ τα ρουθούνια τους. (δις)

Zόμπι,

Zόμπι,

ο Μυΐγος.

Zόμπι, Zόμπι, ο Μυΐγος.

Και δε χρειάζεται ν’ ανησυχείς,

Βλέπεις δεν τους αφήνω να με φάνε.

Δεν είμαι δα τόσο μικρός,

καλύτερα ας φυλάγονται από ‘μένα.

 

Και στις μεγαλουπόλεις

που οίκτος κανένας δεν υπάρχει,

Εγώ τρυπώνω με τον τρόπο μου·

δε μπορείτε ρε κουφάλες να με φάτε.

Και σκράτς! του κακούργου

του ξεσκίζω το πατούμενο

και ξεπετάγομαι μες απ’ τις

τρύπιες σόλες. (δις)

Zόμπι,

Zόμπι,

Ο Μυΐγος.

Zόμπι, Zόμπι, ο Μυΐγος.

 

Τι θέλει άραγε από μένα

το κορίτσι αυτό εδώ ;

Ώχ, τι κουκλάρα είν’ ετούτη;

Τόσο στ’ αλήθεια ευγενική

κι έχει θεσπέσιο κωλαράκι.

Είναι γυμνή,

Είναι λαμπρή,

Τι λιχουδιά μοναδική!

Άμα λοιπόν τη γαργαλήσω

κι εκείνη ομολογήσει,

δεν παίζει εγώ να τα σκατώσω·

-την παίρνω μονομιάς.

Στο έπακρο την πετυχαίνω διάνα!

Zόμπι,

Zόμπι,

Ο Μυΐγος.

Zόμπι, Zόμπι, ο Μυΐγος.

Μυΐγος,

Mυΐγος.

Common House Fly Macro

Απόδοση του «Zobi la Mouche» των Négresses Vertes, Νικόλας Γκόγκος, Σεπτέμβριος_MXVIII

 

 

Μια Αλληγορία

                                          

Μια Αλληγορία    

Υπό του W. Q. JUDGE [1]

 

 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ μέσα στον κήπο της καρδιάς του, ο μαθητής συνάντησε ξαφνικά τον Δάσκαλό του και χάρηκε πολύ, γιατί μόλις είχε ολοκληρώσει ένα θέλημα στην υπηρεσία Του, κι αδημονούσε να το αποθέσει μπρος στα πόδια του Μέντορά του.

«Βλέπεις Δάσκαλε», είπε, «η αποστολή μου εξετελέσθη: όρισέ μου τώρα κάποιαν άλλη διδαχή ν’ ακολουθήσω».

Τότε ο Δάσκαλος τον κοίταξε θλιμμένα αλλά με τρυφερότητα, όπως θα έκανε μ’ ένα παιδί που δεν μπορεί να καταλάβει.

«Υπάρχουν ήδη πολλές πνευματικές συλλήψεις για την Αλήθεια, τις οποίες θα πρέπει να διδαχθείς», του απάντησε.

Ο μαθητής ένοιωσε αμηχανία.

«Μα δεν οφείλουμε να διακηρύσσουμε την Αλήθεια από τις στέγες των ίδιων μας των σπιτιών, μέχρις ότου αυτή να ακουστεί σ’ όλο τον κόσμο;» ρώτησε.

«Κι έπειτα;—»

«Τότε σίγουρα όλος ο κόσμος θα την αποδεχτεί».

«Όχι», απάντησε ο Δάσκαλος, «η Αλήθεια δεν ανήκει στο νου, αλλά στην καρδιά. Για δες!»

Ο μαθητής κοίταξε, κι είδε την Αλήθεια, σαν ένα Πάλλευκο Φως που πλημμύριζε ολόκληρη τη γη· όμως διόλου δεν έφτανε μέχρι την πράσινη κι ολοζώντανη βλάστηση, που είχε απόλυτη ανάγκη τις ακτίνες του φωτός της, κι ετούτο, επειδή πυκνά στρώματα νεφελών παρεμβάλλονταν.

«Τα σύννεφα είναι η ανθρώπινη διάνοια», είπε ο Δάσκαλος. «Για δες ξανά». Ξανακοιτάζοντας ο μαθητής, παρατήρησε εδώ και εκεί ανάμεσα στα νέφη, λεπτές ρωγμές, απ’ τις οποίες  το Φως αγωνιζόταν να εισχωρήσει με τις τσακισμένες, αδύναμες ακτίνες του.

Κάθε ρωγμή προερχόταν από έναν μικρό στρόβιλο δονήσεων, και κοιτάζοντας κάτω, μέσα από τις χαραμάδες, ο μαθητής αντιλήφθηκε, ότι κάθε στρόβιλος, εκπορευόταν από την ανθρώπινη καρδιά.

«Μόνο συμπληρώνοντας και διευρύνοντας τις ρωγμές, θα φτάσει κάποτε το Φως στη γη», είπε ο Δάσκαλος. «Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να ρίξεις κι άλλο Φως στα σύννεφα, ή να θεσπίσεις έναν στρόβιλο σθένους της καρδιάς; Το τελευταίο οφείλεις να το επιτύχεις απαρατήρητος κι αφανής, ακόμη και δίχως αναγνώριση της αξίας σου. Το πρώτο θα σου χάριζε επαίνους και θα κέντριζε το ενδιαφέρον των συνανθρώπων σου. Αλλά και τα δυο χρειάζονται: Και τα δυο συντελούν στην εργασία Μας˙ όμως —οι ρωγμές είναι τόσο λίγες! Είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε ν’ απαρνηθείς τους επαίνους και να κάνεις τον εαυτό σου καρδιακό κέντρο μιας αγνής, ανώνυμης δύναμης;»

Ο μαθητής αναστέναξε, γιατί αυτή, ήτανε μια οδυνηρή ερώτηση.

 

Απόδοση Νικόλας Γκόγκος, Ιούλης MMXVIII.

 

[1] Ο William Quan Judge (1851 –1896), Ιρλανδό-αμερικανός μυστικιστής, εσωτεριστής και αποκρυφιστής, υπήρξε μαζί με την Helena Petrovna Blavatsky και τον Henry Steel Olcott, ένας από τους συνιδρυτές της πρώιμης Θεοσοφικής Εταιρίας.

 

 

flat,1000x1000,075,fΦωτό: All seeing eye crying watery tears, by Katja Gerasimova.

 

 

Του Κωδωνοκρούστη το Μπλουζ

Του Κωδωνοκρούστη το Μπλουζ

 

 

Ride a cockhorse to Banbury Cross,

To see a fine lady upon a white horse;

Rings on her fingers and bells on her toes,

She shall have music wherever she goes [1].

 

 Τον παλιόφιλό μου τον Γαβρίλη,

πέτυχα κάτω στην πλατεία, μια

κουδούνα να χτυπά.

Του είπα,

-Γεια χαρά.

-Τι τρέχει μάγκα μου, συμβαίνει κάτι;

-Μα πού στο διάολο πήγαν όλοι;

-Φιλάρα, δε γνωρίζω.

Κι έβαλα το χέρι πα στο στόμα μου,

βγαίνοντας προς τα έξω,

ναι, σε αργή κίνηση το

έκαμνα αυτό…

-Μα, τι κάνεις;

Λέει ο μάγκας.

-Ψάχνω να βρω τα φιλαράκια.

-Μπα,

εκείνος μου αποκρίθηκε,

-Μη μπαίνεις καν στον κόπο.

Και στα καπάκια, εν ριπή οφθαλμού,

Θέλησε ο Γαβρίλος να μου

σπρώξει ένα βιβλιαράκι.

Μα δεν είχα γαμημένο φράγκο τσακιστό.

Μου λέει όμως πειστικά,

-Ρε μαλάκα, τσέκαρέ το˙

είναι φθηνό.

-Τσεκάρισέ το, όσο πάει και φθηναίνει…

-Καλά ρε φιλαράκο, θα το πάρω, λέω εγώ.

Λοιπόν, μελέτησα κάθε σελίδα του βιβλίου,

κι έπειτα το άφησα στην άκρη.

Του είπα:

-Μεγάλε, δε νομίζω…

-Υποδουλώνει όλο τον γυναικείο πληθυσμό,

και μακελεύει όλους τους άντρες.

Κι απλώς, δεν ξεύρω πλέον τι και πως…

Βεβαίως και νοιαζόμαστε λιγάκι˙

μα και φοβόμαστε λιγάκι˙

αυτά τα δυο ψυχρά και ψόφια μάτια,

που μας κοζάρουνε λιγάκι.

Ναι, βάζουμε τα κλάματα λιγάκι.

κουτσά-στραβά, τη βγάζουμε λιγάκι…

-Άστε τα δάκρυα ν’ αναβλύσουν

μέχρι χάμου!

-Βάλε με πάνω στον πελώριο άσπρο ίππο σου.

-Καβάλησε τον πάνω-κάτω στην οδό σου,

τυλιγμένο μ’ ένα πορφυρό παλτό,

απόπλευσε με σ’ ένα λάρτζ πράσινο σκάφος.

-Θα σεργιανίσω τα ύδατα για σένα.

Θα φονεύσω τους υιούς μα και τις κόρες

δια εσένα.

Καβαλίκεψέ με, τοποθέτησέ με, σ’ ένα μεγάλο

κατάλευκο άτι, ξαπόστειλέ με κάτω στον σταυρό

του Μπάνμπερυ.

-Όκεϋ Τζό, είν’ ώρα να την κάνουμε

τώρα.

 

banbury-cross-1904

 

 [1] The Dorling Kindersley Book of Nursery Rhymes

Μεταγραφή του «Bellringer Blues», των Grinderman_Νικόλας Γκόγκος_ MMXVIII_ Φωτό: Banbury Cross – 1904.

 

Ο έρωτας, ξανά θα μας ξεσκίσει

Ο έρωτας, ξανά θα μας ξεσκίσει.

Σαν η ρουτίνα δαγκάνει γερά

κι είν’ χθαμαλά τα ιδανικά˙

η δυσφορία όταν καλπάζει ψηλά

αλλά τα αισθήματα απομένουν λειψά˙

 

εκεί που ρότα αλλάζουμε

κι άλλους δρόμους τραβούμε,

τότε είναι που ο έρωτας,

ξανά θα μας ξεσκίσει.

 

Γιατί η παστάδα είν’ παγερή;

Τώρα μόλις μου γύρισες την πλάτη;

Μην ήτανε ακατάλληλη η στιγμή,

για στέρεψε ο αλληλοσεβασμός μας;

 

Πάντως υπάρχει ακόμη αυτή η προσφυγή,

που διατηρήσαμε διαμέσου της ζωής μας˙

ο έρωτας, ο έρωτας,

ξανά θα μας ξεσκίσει.

 

Αλήθεια, ξεφωνίζεις μες τον ύπνο σου;

Οι ελλείψεις μου γυμνώνονται μπροστά σου;

Μια γέψη τώρα μού ’ρχεται στο στόμα,

καθώς η απόγνωση κουμάντο αναλαμβάνει.

 

Αλήθεια πρόκειται για κάτι τόσο ωραίον,

που όμως εντεύθεν δε μπορεί να λειτουργήσει;

Τώρα που ο έρωτας,

ο έρωτας, ξανά θα μας ξεσκίσει;

joydivision1

Μεταγραφή του «Love Will Tear Us Apart»

των Joy Division_Νικόλας Γκόγκος_MMXVIII.

Αφιερωμένο στη φίλη και συνάδελφο γραφιά, Κατερίνα Ηλιοπούλου.