Ø ( Μηδέν)

Ø ( Μηδέν)

Είν’ ένας πόνος ακατάληπτος, είν’ ένας πόθος
κλονισμένος.
Κάτι τσακίζει τα όνειρά μας στο ενδιάμεσο,
κάτι που λέει ότι είν’ ο κόσμος πια χαμένος.
Κάλπικο είναι,
κάλπικο,
το ήθος μας
το ύφος μας,
το ύψος μας.
Κάλπικα είστε,
κάλπικα,
μικρά μηδενικά μου.
Πια τίποτα – τίποτα.
Μαγνήτης του οτιδήποτε – ’δήποτε.
Ανάσα στην ξώβεργα του ήλιου,
τραγούδι στην κόψη του μήλου.
Γιατί είσ’ έτσι όμορφη;
Πόσες άλλες ψυχές θες να στείλεις στην κόλαση;
Πως, η καρδιά μου τρεμοπαίζει, ψυχορραγούσα μέλισσα
Επάνω στο τραπέζι.
Μελετήστε την αστική αυτή παράδοση.
Έχει και κάποιο μυστήριο η ανεξιλέωτη κατάβαση.
Απών εγώ.
Κι έχω για άλλη μια φορά
μια πίκρα αίσθηση στα χείλη.
Σαν το φιλί της να μην έφτασε.
Σα να φιλούσε τον αέρα.
Βότρυς! Σκούζει ο μεθύστακας.
Κι είν’ παρδαλή η κοίμησή του.
– Ώ, στ’ αλήθεια, πόσους εχθρούς
κρύβουμε μέσα μας;

Νικόλας Γκόγκος_MCMXCVIII

zero-tokyo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s