Χτικιό

Χτικιό

Σ’ ενός παιδιού το μάτι κρεμασμένη,
η θλίψη, ακτίνα μαύρη και ρευστή˙
η συσκευή στο πλάι αφηρημένη,
εντός δικτύου οργώνει μοναχή.
Τι άβολη συναίσθηση κι αυτή –
Παντός καιρού πυξίδα αλαλιασμένη˙
καθώς απ’ το παράθυρο αντηχεί,
σειρήνα πλοίου στριγγή κι απελπισμένη…

Η αράχνη στο ταβάνι ισορροπεί,
ανάστροφα κεντά κι όμως δεν πέφτει.
Λαβύρινθου δομή υπηρετεί,
ξυπνά το φάσμα μέσα στον καθρέφτη.
H νύχτα εισβάλλει όπως το μπορεί,
του ρεύματος η τάση είν’ χαλασμένη˙
και το θολό το τζάμι αναρριγεί
σειρήνα πλοίου στριγγή κι απελπισμένη…

Η ατμόσφαιρα του δώματος υγρή.
Κρουστή τώρα η πίκρα δεν καθίζει.
Κι η βύθιση όσο σφίγγει εγκυμονεί,
μιαν αλλαγή που αυτή θα καθορίζει.
Οι λέξεις παίζουν πάνω στο χαρτί
μια σημασία σχεδόν σαφηνισμένη˙
το ξέρεις πως εσένα οδηγεί,
σειρήνα πλοίου στριγγή κι απελπισμένη…

Στρέφεις ψηλά καρδιά και προσευχή
Φλόγα κεριού στον ουρανό αναμμένη
Εκτείνεται σαν ήλιος η ψυχή
Φωτίζει την αλήθεια που προσμένει…

Νικόλας Γκόγκος_MMXII

Edvard Munch - Despair, 1892Φωτό: Edvard Munch – Despair, 1892

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s