Τέλος

Τέλος

Δε βρίσκεις τρόπους για να βγείς
από τ’ αδιέξοδο.
Κι είν’ ένα αδιέξοδο επιλέξιμο.
Κι είν’ ένα αδιέξοδο μοιραίο.

Και δημοσίᾳ θέα  στήνουν μουνάρες
τα κωλομέρια τους, ενώ διαβάτες εξπερματίζουν
σχεδόν ασυναίσθητα, σαν σ’ ηλεχτρονικό παιχνίδι.

Κουτουλάμε, κι ο μπάρμπα-Ήλιος χορεύει
με αναιδή Lovecraftιανό πλόκαμο,
καθώς εσύ επιλέγεις φόβο.

Κινεί μια παιδική επικίνδυνη ήπειρο.
Κι είμαστε ’κεί όλοι στεγνοί κι αραχνοΰφαντοι,
σε στεγνό και κουρνιαχτό χώμα,
που δεν κατακάθεται τώρα.
-Δώς μου να διαβάσω το χέρι σου.

Ένα χαμόγελο με περλένια
ιερογλυφικά δόντια.

Δυό Φαρισαϊκά χασκόγελα
με μπλέ σανσκριτικές οδοντοστοιχίες.
(Ιεροί γλύφτες).

Λικνίζουν δυό γυναίκες τα βυζιά τους.
το τροπικό γυάλινο κάρφωμα των ματιών τους
στο τίποτα, τα πόδια καρφωμένα στο έδαφος.

Ο αγέρας φυσά παρασέρνοντας,
κι είν’ ένα όμορφο τέλος.
τα βρέφη υποκύπτουν στη μαγεία,
μάνες τραβούνε τα μαλλιά τους,
και λεβέντες ξεκινούνε για ταξίδια.

Νικόλας Γκόγκος_MCMXCIX

dawn

Φωτό: Odd Nerdrum_Dawn

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s