Nick Cave: Do you love me?

Μ’ αγαπάς; (όπως κι εγώ;)

Μεταγραφή στο “Do You Love Me?” του Nick Cave.

Φωτιάς και σύγχυσης μια νύχτα Τήνε βρήκα,

κι άγριες καμπάνες χτύπαγαν, ώ σ’ άγριους ουρανούς!

Κι έκτοτε και στο εξής, πως θα την αγαπούσα,

το γνώριζα θα κράταγε ωσότου να πεθάνω.

Κι από μακριά της έστειλα χίλια φιλιά και δάκρυα,

στη λαίδη μου, των ποικιλόμορφων καημών!

Διακονημένων, δανεισμένων, ή κλεμμένων,

κάποιων για τ’ αύριο μ’ ασφάλεια φυλαγμένων.

Νύχτα στιλπνή, παντοτινή, αργυρών αστέρων˙

καμπάνες ν’ αλαλάζουνε σε χάλκινο ουρανό.

 

Και τώρα, σου μιλάω και τρέμω˙

«αλήθεια, μ’ αγαπάς;» ρωτώ˙

«Με αγαπάς όσο κι εγώ;»

«Σε ερωτώ: – Όπως κι εγώ;»

 

Θείου δώρου σημασία για ξεκαθάρισμα

σ’ αυτήν, εγώ έδωσα κι απέδωσα, κάθε

συμπλήρωμά μου˙

Ώ, ακόμη φάνταζα, αρχαίος, τιποτένιος!

Πώς μέσα της οι δαίμονες μα κι ο Θεός

ήταν βαλμένος;

Κι ευθύς πά’ στο κρεβάτι μου, χίλιες κατάρες πέσαν,

κι έμοιαζε ήλιος κάλπικος να Τήνε στεφανώνει.

Τόσο πολύ θα ’ταν γεμάτη από λάμπος˙

Τρίχες και τρέλα!  Η σκιά της, γρατζουνούσε

κάθε θάμπος.

Και του έρωτά μας οι γραμμές, ήσανε πια

μπλεγμένες,

κινδύνου ήχο ανέλπιδα, τα σήμαντρα σημαίναν˙

 

Και τώρα, σου μιλάω και τρέμω˙

«αλήθεια, μ’ αγαπάς;» ρωτώ˙

«Με αγαπάς όσο κι εγώ;»

«Σε ερωτώ: –  Όπως κι εγώ;»

 

Είχε καρδούλα ολόγιομη αφοσίωση κι αγάπη, μα ένα

μυαλό στυγνό, τυραννικής τρομοκρατίας!

Λοιπόν στο λέω,…  ναι…  αλήθεια…  προσπαθώ…

μονάχα που…  μωρό μου…  σε φοβάμαι…

 

Έλα μονάχη αγάπη μου, σε μένα επιτέλους,

στις λάσπες μέσα κείτομαι, στης Γής το

κατακάθι…

Ά, να που τώρα έρχεται!  Στο διάβα της τον ήλιο, το

κάθε –αλήθεια– βήμα της, Χριστέ μου! Τον μπλοκάρει!

Το αίμα ρέει άφθονο στα δυνατά της πόδια,

ποιος τώρα θεός εμένανε μπορεί να με καλμάρει;

Πετσοκομμένοι φάνταζαν θα  ’λεγες οι ουρανοί,

και χάλκινες καμπάνες ν’ αλαλάζουν δίχως όρια.

 

Και τώρα, σου μιλάω και τρέμω˙

«αλήθεια, μ’ αγαπάς;» ρωτώ˙

«Με αγαπάς; Όσο κι εγώ;»

«Σε ερωτώ: –  Όπως κι εγώ;»

 

Λοιπόν, όλα τα πράγματα οδεύουν προς το τέλος,

ώ, ναι στ’ αλήθεια το ήξερα˙

πρωτού τη βρω πως έμελε,

στο τέλος να τη χάσω.

Κάθε έκανα, ορκίζομαι, προσπάθεια καλοσύνης˙

το λέω, ναι προσπάθησα, διόλου να μη τη βλάψω.

Είχε ασυνάρτητα βραχιόλια στους καρπούς, τους αστραγάλους,

καμπάνες ν’ αλαλάζουνε σε κούφιο ουρανό.

 

Και τώρα, σου μιλάω και τρέμω˙

«αλήθεια, μ’ αγαπάς;» ρωτώ˙

«Με αγαπάς όσο κι εγώ;»

«Σε ερωτώ: – Όπως κι εγώ;»

 Νικόλας Γκόγκος_Φλεβάρης_MMXVI

do-you-love-me

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s