Ποικιλίες της γραφής

Ποικιλίες της γραφής  (ή ένα camp ποίημα, ποιητικής)

1 πρωί, σε κάποια μεριά του κόσμου,

κάθε πρωί για την ακρίβεια,

1 ποίημα ανθίζει

-Αυτονόητα

Άλλοτε εν θερμώ, υπό τον πυρωμένο

ηλιακό δίσκο καταμεσήμερο, ή και

εν τω μέσω της νυκτός -αναλόγως, κατά προτίμηση-

φύεται το πυρετώδικο εκείνο ξέσπασμα των λέξεων,

μια βλάστηση ζουγκλοειδής, τροπική περιπλοκάδα

των υποτροπιαζομένων απανταχού γραφιάδων,

ένας χείμαρρος αναγκεμένος από την

επιτακτικότητα της αυτό-έκφρασης

ή της οργής των  δικαίων, ή την επιτακτικότητα

τελοσπάντων της εκάστοτε καταγραφής κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Υπάρχουνε βέβαια, τόσες και τόσες ποικιλίες

ανθέων…

Κάποτε με μύησαν στις αλχημείες της μεταλαμπάδευσης

μεταξύ συγγενών τεχνών, στα μυστήρια των ισόποσων μεταξύ

κρότου, λέξης, λάμψης, σκοπού, φωτός, ήχου, πηλού, σκιάς, φάσματος

Σκεφτείτε μόνο πως συνέβη μια μεταξοτυπία του Γκαστόν Μπογκάρ τιτλοφορούμενη Νοκτύρν, να εμπνεύσει στίχους αφιερωμένους στη Γοερή Γόησσα, κι έπειτα αναπόφευκτα να μελοποιηθεί, κατάλήγοντας σουξέ, σόου, χίτ, βαριετέ, φλίκ, σήκουελ, μπλοκμπάστερ, εβεργκρήν…

Υπάρχουνε βέβαια τόσοι και τόσοι άλλοι τρόποι ν’ ανθίσουν…

Καμιά φορά δεν μπορείς ν’ αποφύγεις μια μυθιστορηματική γκουμούτσα

κατακέφαλα, ως κι έναν αδριάντα˙

Σκέψου μονάχα τον Μπαλζάκ δια χειρός Αγκύστ Ροντέν, και το έπιασες

Μια μέρα υπό την επήρεια Μπρετόν θα έλεγα –Νομίζω ήταν του Αγίου Ανδρέου ανήμερα- κατέγραψα βιαστικά ορισμένα ποιήματα που προέκυψαν ρίχνοντας την τράπουλα των Ταρώ.

Αρκανική βλάστηση. Κι οι νεκροί χόρεψαν ακομπανιάροντας την ευχαρίστησή μου

Άκουσα πάλι για τρελούς που έραψαν ποίηση κοπτοραπτί από αποκόμματα εφημερίδας, Μπράιαν Γκάισον, Μπίλλυ Μπάρροους & ΣΙΑ Ομόρρυθμος Εταιρία

Μετείχα σε σεάνς τυχαίων φράσεων

επιλεγμένων από επίσης

τυχαία επιλεγμένα βιβλία,

των οποίων τα ασφαλώς τυχαίως

απαγγελμένα εδάφια, απαντούσαν

αναμφιβόλως ορθότατα στις ερωτήσεις

που είχαν τεθεί…

Υπάρχουνε βέβαια τόσες περιπτώσεις σαλών

στις ποικιλίες της γραφής…

Τους συνδέει κάποιο αόρατο νήμα, απ’ την κόκα

του κεφαλιού ως τ’ αστέρια…

Άντ Άστρα Περ Άσπερα

Και μοιάζουν να λαβαίνουνε κανονική τροφή

(ή εν πάση περιπτώσει, αρκετή συμπύκνωση

υποσυνείδητου υλικού αριστουργημάτων) για

μια ζωή. Περίπτωση Ρεμπώ λόγου χάριν…

Τέλος πάντων, υπάρχει και μια κάποια αυθαιρεσία

στην καλλιέργεια της γραφής, κάτι σαν αποικισμός από

στρείδια, έκτακτη, πεντανόστιμη κι αφροδισιακή

τροφή οπωσδήποτε

Τόσο διάολε πολυποίκιλη σε οστρακοειδή ετούτη

η θάλασσα του λόγου!

Προσφάτως συνάντησα κι άλλο ένα δείγμα γραφής

εν ψυχρώ, διαυγές ονείρεμα, υποβολέας κανονικός του

ασυνείδητου, το σημειωματάριο τακτικά δίπλα στο κομό τoποθετημένο,

μαζί με το μολύβι, αργή και συγκεντρωμένη αφύπνιση,

κι αποφασιστική καταγραφή της χρυσαφένιας πάχνης της

σύνδεσης.

Νικόλας Γκόγκος_MMXIV

pen_hand

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s