Το όνειρο…

Το όνειρο…

Ξεκινήσαμε οι δυο μας ένα παράξενο οδοιπορικό, και μετά από διάφορες περιπέτειες φθάσαμε τελικά σε έναν μυστηριώδη τόπο, όπου κατοικούσε μια φυλή αόρατων ανθρώπων.

Στην πραγματικότητα έμοιαζαν με ομιλούντα κοστουμάκια, μπαστουνάκια, φουστανάκια και καπελάκια της Belle Époque, φαινομενικά κενά περιεχομένου, αλλά εκφραστικότατα στις κινήσεις και το σούσουρο που προξενούσαν καθώς κινούνταν μέσα στο χώρο.

Τους ρωτήσαμε πραγματικά απορώντας, γιατί τάχα μεριμνούσαν για μια τόσο εξεζητημένη και ντεμοντέ εμφάνιση, όταν μάλιστα εδώ που τα λέμε, ήσαν όλοι τους ολωσδιόλου αόρατοι!

«-ΣΩΣΤΑ!» μας απάντησαν ομόφωνα, με κεφαλαία γράμματα, κι αυτή η χορωδιακή απάντηση προξένησε μια κάποια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μας. Συνέχισαν, ακάθεκτοι, ομοθυμαδόν:

«-Λαμβάνοντας υπόψη ότι στα μέρη μας έχουμε 12 μήνες το χρόνο καλοκαιρία, και δη καύσωνα, θα μπορούσαμε πράγματι να κυκλοφορούμε εντελώς τσίτσιδοι. Μολαταύτα, η περιπλοκή στην ενδυμασία, είναι το μόνο που μας έχει απομείνει προκειμένου να εκφράσουμε ένα μίνιμουμ προσωπικό στυλ που να γίνεται αντιληπτό μεταξύ μας».

Μείναμε εμβρόντητοι, αλλά ήταν παραπάνω από σαφές, ότι είχανε δίκιο.

Νικόλας Γκόγκος_MMXVII

fdr

Φωτό: Ντοκουμέντο της Μ.Ν.Ε.Μ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s