Μια Αλληγορία

                                          

Μια Αλληγορία    

Υπό του W. Q. JUDGE [1]

 

 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ μέσα στον κήπο της καρδιάς του, ο μαθητής συνάντησε ξαφνικά τον Δάσκαλό του και χάρηκε πολύ, γιατί μόλις είχε ολοκληρώσει ένα θέλημα στην υπηρεσία Του, κι αδημονούσε να το αποθέσει μπρος στα πόδια του Μέντορά του.

«Βλέπεις Δάσκαλε», είπε, «η αποστολή μου εξετελέσθη: όρισέ μου τώρα κάποιαν άλλη διδαχή ν’ ακολουθήσω».

Τότε ο Δάσκαλος τον κοίταξε θλιμμένα αλλά με τρυφερότητα, όπως θα έκανε μ’ ένα παιδί που δεν μπορεί να καταλάβει.

«Υπάρχουν ήδη πολλές πνευματικές συλλήψεις για την Αλήθεια, τις οποίες θα πρέπει να διδαχθείς», του απάντησε.

Ο μαθητής ένοιωσε αμηχανία.

«Μα δεν οφείλουμε να διακηρύσσουμε την Αλήθεια από τις στέγες των ίδιων μας των σπιτιών, μέχρις ότου αυτή να ακουστεί σ’ όλο τον κόσμο;» ρώτησε.

«Κι έπειτα;—»

«Τότε σίγουρα όλος ο κόσμος θα την αποδεχτεί».

«Όχι», απάντησε ο Δάσκαλος, «η Αλήθεια δεν ανήκει στο νου, αλλά στην καρδιά. Για δες!»

Ο μαθητής κοίταξε, κι είδε την Αλήθεια, σαν ένα Πάλλευκο Φως που πλημμύριζε ολόκληρη τη γη· όμως διόλου δεν έφτανε μέχρι την πράσινη κι ολοζώντανη βλάστηση, που είχε απόλυτη ανάγκη τις ακτίνες του φωτός της, κι ετούτο, επειδή πυκνά στρώματα νεφελών παρεμβάλλονταν.

«Τα σύννεφα είναι η ανθρώπινη διάνοια», είπε ο Δάσκαλος. «Για δες ξανά». Ξανακοιτάζοντας ο μαθητής, παρατήρησε εδώ και εκεί ανάμεσα στα νέφη, λεπτές ρωγμές, απ’ τις οποίες  το Φως αγωνιζόταν να εισχωρήσει με τις τσακισμένες, αδύναμες ακτίνες του.

Κάθε ρωγμή προερχόταν από έναν μικρό στρόβιλο δονήσεων, και κοιτάζοντας κάτω, μέσα από τις χαραμάδες, ο μαθητής αντιλήφθηκε, ότι κάθε στρόβιλος, εκπορευόταν από την ανθρώπινη καρδιά.

«Μόνο συμπληρώνοντας και διευρύνοντας τις ρωγμές, θα φτάσει κάποτε το Φως στη γη», είπε ο Δάσκαλος. «Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να ρίξεις κι άλλο Φως στα σύννεφα, ή να θεσπίσεις έναν στρόβιλο σθένους της καρδιάς; Το τελευταίο οφείλεις να το επιτύχεις απαρατήρητος κι αφανής, ακόμη και δίχως αναγνώριση της αξίας σου. Το πρώτο θα σου χάριζε επαίνους και θα κέντριζε το ενδιαφέρον των συνανθρώπων σου. Αλλά και τα δυο χρειάζονται: Και τα δυο συντελούν στην εργασία Μας˙ όμως —οι ρωγμές είναι τόσο λίγες! Είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε ν’ απαρνηθείς τους επαίνους και να κάνεις τον εαυτό σου καρδιακό κέντρο μιας αγνής, ανώνυμης δύναμης;»

Ο μαθητής αναστέναξε, γιατί αυτή, ήτανε μια οδυνηρή ερώτηση.

 

Απόδοση Νικόλας Γκόγκος, Ιούλης MMXVIII.

 

[1] Ο William Quan Judge (1851 –1896), Ιρλανδό-αμερικανός μυστικιστής, εσωτεριστής και αποκρυφιστής, υπήρξε μαζί με την Helena Petrovna Blavatsky και τον Henry Steel Olcott, ένας από τους συνιδρυτές της πρώιμης Θεοσοφικής Εταιρίας.

 

 

flat,1000x1000,075,fΦωτό: All seeing eye crying watery tears, by Katja Gerasimova.

 

 

Advertisements