Ju-Ju

 

Ju-Ju: Αντικείμενο προληπτικής λατρείας στη Δυτική Αφρική: Ένα fetich ή φυλαχτό.

Τζουτζού – Τζουτζού. Μικρή μου φίλη Τζού-Τζού.

Τεράστια φίλη Τζουτζού.

Η αγάπη μας ένα πελώώώώώριο κόκκινο μπαλόνι,

για δες, ελκύει καρφίτσες.

Καρφίτσες αγαπημένη Τζουτζού.

Μικρή μου φίλη Τζουτζού.

Τεράστια φίλη Τζουτζού.

Χτύπα στον κώλο σου ένα σπίρτο κι άναψέ το.

Μι’ αρρώστια χάμω σέρνεται, για δες πώς τα χαϊδεύει τα παιδάκια…

Ρίξτε επί τέλους προβολείς κυρίες και κύριοι,

«το τέλος έχει αρχίσει».

Κλίπιτι – κλόποτι, είναι μια τρέλα ανάποδη,

μια πέτρα στα μυαλά σας.

Γι’ αυτό πετώντας στο αδιάφορο,

αντιερωτικές & συνθηματικές ατάκες θα εξαπλώνονται.

Κι έπειτα, έπειτα, Suntan, Suntan,

Ο Σα-τάν, βαδίζει απάπουτσος,

κλότς, κλότς, πόδι γίδας,

και ΓΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΑΑΑΑΟΥ !!!!

είν’ – λέει – ο μόνος πια σπόρος

ελπίδας.

Μα μες το σκατοπέλαγος πνιγμένοι,

Στο τίποτα του τίποτα,

όλοι είναι αυτοί οι τιποτένιοι.

Γι’ αυτό κολύμπα τσουτσούνι. Κολύμπα τσουτσούνι.

Ημίθεο τσουτσούνι.

Στην ακολουθία των φαλακρών ευνουχισμένων απάχηδων.

Και, ά! Κάτι κούρνιασε στο καπέλο σας κυρία προέδρου.

Θα ’ν’ το τσουτσούνι.

Μά’ στα, κα προέδρου.

Είμεθα κλεισμένοι,

εντός της πλαστελίνης,

ασφυκτικοί, παραισθησιογόνοι παιδικοί σταθμοί.

Γι’ αυτό, «Ψηλά τα χέρια όλοι σας και κάτω τα βρακιά σας».

Λοιπόν.

Σώπασε φίλη κι άκουσε,

κάτι περνά από δίπλα.

Κάτι που θίγει αυτή την άνοιξη,

κάτι που κάνει ντρίπλα.

Κι αν περιττώματα πλευρίζουν την αγάπη μας,

κι αν η σφαλιάρα μοιάζει αχόρταγη μητέρα,

Τότε το πνεύμα που σφυράει μες απ’ τα κάγκελα,

θ’ αναστηθεί ίσως κι αυτήν εδώ τη μέρα.

Νικόλας Γκόγκος_MCMXCVIII

94c058df54431ee452bed1594e99daf6

Φωτό: The Devil – Alchemical Tarot Renewed by Robert M. Place

Advertisements

ΚΛΕΦΤΗΣ

ΚΛΕΦΤΗΣ

(dente di cane)

Το χάραμα ποτίζει

όλη τη μέρα

με τη θλίψη του

Ύπνος δε φτάνει

να ησυχάσει

την καρδιά μας.

Φονιάδες ξυπνάμε

με τη γεύση

πικραλίδας

μες τα στόματα

μικρά, συγκαλυμμένα

ασήμαντα όνειρα,

οφθαλμαπάτες

του φωτός

μέσα στο χρόνο

βουλιαγμένες.

Το χάραμα ποτίζει

όλη τη μέρα

με τη θλίψη του

Γαυγίσματα

Απ’ το δρόμο

τυραννάνε

την καρδιά μας.

Μακρόσυρτο εσύ

αναφιλητό,

μια δόση ελπίδας

ντροπιασμένης

και πανάκριβης

μου οφείλεις.

– Vieni qui… soffiami!

Νικόλας Γκόγκος_MMXVII

(Το ποίημα είναι προϊόν ονειρικού υλικού. Ευχαριστώ την ευγενέστατη φίλη Ευγενία. Κ. για την απόδοση του τελευταίου στίχου στην Ιταλική γλώσσα. Στο όνειρο η φράση εκστομίστηκε στα Ιταλικά. Τρέχα γύρευε τώρα το γιατί… soffione)

dandelii

Φωτό: Κλέφτης, λαϊκή ονομασία για την πικραφάνα ή πικραλίδα.

Συντηρητικόν

Συντηρητικόν

Πικρός και βορβορώδης

συσφαζόμενος,

κι άβγαλτος γρί νοήματος

ξεκούτης συμφραζόμενος,

ανοίγω μ’ ένα μάτι τη ντουλάπα μου,

και ναφθαλίνη παλιατζούρας λεοντής

στρώνει την πλάκα μου!

Ήσανε όλα τα στοιχήματα ζωής

τόσο ασύμφορα,

που αν είχα πιο πολύ νιονιό,

εκ των προτέρων θα τα άλειφα

με κάμφορα.

Νικόλας Γκόγκος_ MMXVII

camphor_blocks-300x217

Φωτό: Kύβοι Καμφοράς, Ραφινέ… Πρώτη(ς) ποιότης! Να τους πιείς στο ποτήρι! (της πικρής συμφοράς). Ρεφενέ.

Το όνειρο…

Το όνειρο…

Ξεκινήσαμε οι δυο μας ένα παράξενο οδοιπορικό, και μετά από διάφορες περιπέτειες φθάσαμε τελικά σε έναν μυστηριώδη τόπο, όπου κατοικούσε μια φυλή αόρατων ανθρώπων.

Στην πραγματικότητα έμοιαζαν με ομιλούντα κοστουμάκια, μπαστουνάκια, φουστανάκια και καπελάκια της Belle Époque, φαινομενικά κενά περιεχομένου, αλλά εκφραστικότατα στις κινήσεις και το σούσουρο που προξενούσαν καθώς κινούνταν μέσα στο χώρο.

Τους ρωτήσαμε πραγματικά απορώντας, γιατί τάχα μεριμνούσαν για μια τόσο εξεζητημένη και ντεμοντέ εμφάνιση, όταν μάλιστα εδώ που τα λέμε, ήσαν όλοι τους ολωσδιόλου αόρατοι!

«-ΣΩΣΤΑ!» μας απάντησαν ομόφωνα, με κεφαλαία γράμματα, κι αυτή η χορωδιακή απάντηση προξένησε μια κάποια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μας. Συνέχισαν, ακάθεκτοι, ομοθυμαδόν:

«-Λαμβάνοντας υπόψη ότι στα μέρη μας έχουμε 12 μήνες το χρόνο καλοκαιρία, και δη καύσωνα, θα μπορούσαμε πράγματι να κυκλοφορούμε εντελώς τσίτσιδοι. Μολαταύτα, η περιπλοκή στην ενδυμασία, είναι το μόνο που μας έχει απομείνει προκειμένου να εκφράσουμε ένα μίνιμουμ προσωπικό στυλ που να γίνεται αντιληπτό μεταξύ μας».

Μείναμε εμβρόντητοι, αλλά ήταν παραπάνω από σαφές, ότι είχανε δίκιο.

Νικόλας Γκόγκος_MMXVII

fdr

Φωτό: Ντοκουμέντο της Μ.Ν.Ε.Μ.

Σε Θέλω

Σε Θέλω

Βογγάει ο πεθαμενατζής,

με κράζει ο λατερνατζής,

και ένοχα μου λεν να σε ξεχάσω·

σπασμένα τα καμπαναριά,

εκπνεύσανε όλα τα πνευστά,

με φτύνουνε πικρά, με καταφρόνια…

Μα εγώ,

Σε θέλω

Σε θέλω

Σε θέλω

– Δεν ήρθα εγώ στη Γή για να σε χάσω!

Σαλτάρει ο πολιτευτής,

στα δάκρυα ποτισμένης γής,

που μάνες κλάψαν ενώ μας προσμέναν·

Σωτήρες υπνηλιακοί,

και διάφοροι άλλοι οχληροί,

ζητούν να σου ανοίξω την αγκάλη·

Κι εγώ

Σε θέλω

Σε θέλω

Σε θέλω

-Δεν πρόκειται εγώ να σε ξεχάσω!

Οι γέροι όλοι ψοφήσανε,

κι ούτε καν αγαπήσανε·

μα οι κόρες τους τώρα

με βάζουν κάτω.

Γυρνώ προς τη βασίλισσα,

κοιτώ τη θεραπαίνιδα,

και ξέρει ότι μ’ αρέσει να

κοιτάζω·

δε της διαφεύγει τίποτα,

για ποιά η καρδούλα μου χτυπά

κιόλας  γνωρίζει·

Σε θέλω

Σε θέλω

Σε θέλω

-Παιδί μου θέλω εγώ να σ’ αγκαλιάσω!

Τώρα ήρθε τ’ αγοράκι σου,

παρά τα τσαλιμάκια του,

του βούτηξα -ο αισχρός- το φλάουτό του·

Αυτό επειδή ψευδότανε·

και όλο σου ριχνότανε,

κι ήταν και τυχερούλης ο μπαγάσας.

Μα εγώ

Σε θέλω

Σε θέλω

Σε θέλω

Δεν ήρθα εγώ στη Γή για να σε χάσω!

 

Νικόλας Γκόγκος 21 Μαρτίου 2017, Παγκόσμια ημέρα της Ποίησης·

μεταγραφή του “I Want you” του Bob Dylan,  Blonde on Blonde, 1966.

screen-shot-2014-11-06-at-4-00-22-pm

O Bob δε χρειάζεται συστάσεις… Μέχρι και Νόμπελ πήρε ο άνθρωπας.

Vestire gli ignudi

Vestire gli ignudi

(χωρίς πλάκα).

Ελπίζω λοιπόν,

ότι ξεπλένω και πνίγω κι αποτεφρώνω

κι εξαφανίζω βγάζοντάς τον σαν τσιρότο τον δικό μου ερωτισμό,

στη σκάφη της ικανοποίησης του δικού σου –εάν

διαθέτεις– κι εάν ναι, και αντιστρόφως διατυπώνω

εκ μέρους σου την ίδια ευχή για μένα.

Πρέπει να μελετήσω τη δικιά σου ορμή,

υπό τον προβολέα της άδειας

και της βοήθειάς σου επίσης.

Σαν doctor J. θα πνίξω, θα ψεκάσω

DDT κατάμουτρα τους μολυσμένους διάβολους,

στοιχειά και τρόμους, διάσπασης και κρυψίνοιας.

Αφού παραδεχτώ, πώς πράγματι πειραματίστηκα

αγαπώντας σε,

έτσι ανιδιοτελώς –και τα κατάφερα σχεδόν να πάρει ο διάλος–

Πάντως καλά το ένστικτο της φύσης μας,

Σού ’δωσε δυσπιστία επί του ανδρός το θέμα.

Μια είν’ η λύση φίλη μου εν πάση περιπτώσει,

και όσο το νωρίτερο, τόσο και το καλύτερο.

Ξεγυμνωνόμαστε, κι άμα προλάβουμε,

ντυνόμαστε ο ένας με τον άλλο.

Νικόλας Γκόγκος_MMXVII

Φωτό: Romano Pelloni

romano-pelloni

Αδάμ στην Εύα

Αδάμ στην Εύα

Εσύ γυναίκα μου λατρευτή!

Εσύ που μ’ αγάπησες, εγώ που σ’ αρνήθηκα˙

εσύ που μ’ αρνήθηκες, εγώ που σ’ αγάπησα˙

εσύ γυναίκα μου λατρευτή!

Εσύ που φοβήθηκες μήπως με χάσεις,

 μήπως γίνω κάποιος ξένος,

εγώ που φοβήθηκα μήπως σε χάσω,

 μήπως γίνεις κάποια ξένη,

κι όμως, εσύ με γέννησες!

Εσύ με θήλασες το μέλι και το γάλα της ζωής!

Εσύ μου έμαθες τον πόνο της ψυχής.

Κι όμως, εγώ σε έσπειρα!

Εγώ σε θήλασα το σπέρμα και το άλας της ζωής!

Εγώ σε έμαθα γλυκιά μου να ποθείς.

Εσύ γυναίκα μου λατρευτή!

Εσύ που μ’ έριξες στα πιο μεγάλα τα σκοτάδια αυτής της Γής,

εγώ που σ’ έριξα στα ίδια τα σκοτάδια.

Εσύ που λαχταράς κι ανησυχείς και υποφέρεις κι ονειρεύεσαι

για μένα,

εγώ που πονώ, πεθαίνω, κι ανασταίνομαι για σένα.

Σύ που φοβήθηκες μήπως ξεχάσω να ονειρεύομαι για σένα,

αλλά έκανες λάθος˙

‘γώ που φοβήθηκα μήπως ξεχάσεις να ονειρεύεσαι για μένα,

αλλά έκανα λάθος κι εγώ.

Ώ, εσύ γυναίκα μου λατρευτή!

Σύ που μ’ αγάπησες, κι αγάπησες μέσα

από μένα να θέλεις,

γώ που σ’ αγάπησα, κι

αγάπησα μέσα από εσένα να κερδίζω

ό,τι θέλεις,

πάντα από μέσα σου

αγαπούσα,

γιατί μέσα σου πάντα

με είχες στην αγάπη.

Εγώ που θέλω να σε κερδίζω ξανά και ξανά και ξανά,

για να υποταχτώ

ξανά και ξανά, στην αγάπη σου πάλι.

Εσύ που θέλεις να δυναμώνω ξανά και ξανά και ξανά,

για να κερδίσεις και να υποταχτείς ξανά στην αγάπη μου πάλι.

Εσύ γυναίκα μου λατρευτή!

Σύ που γνωρίζεις του κόσμου τα βαθειά μυστικά,

κι όμως τ’ αρνείσαι.

Που γνωρίζω ότι ξέρεις,

κι έτσι, τ’ αρνούμαι κι εγώ˙

Εσύ γυναίκα μου λατρευτή!

Εσύ που με ξέρεις καλύτερα από σένα

την ίδια,

Εγώ που σε νιώθω καλύτερα από μένα

τον ίδιο,

Ναι είναι ξεκάθαρο!

Οφείλουμε ο ένας στον άλλο ζωή!

Νικόλας Γκόγκος_ ΜΜΙΙΙ
Φωτό: Jost Amman – Adam & Ève croquant le fruit

de l’ Arbre de la Connaissance du Bien & du Mal (1587)

gonsalves